Ja, het is weer examentijd. Dit jaar mag ik gelukkig wel deelnemen. Dat is ook te voelen. Ik heb trillende handen, een snellere ademhaling en een verhoogde hartslag. In huis is het ook te merken.Door aan de enorme zooi die ik op onze eettafel weet te creëren. Het ergste is nog wel dat ik mezelf er voornamelijk mee frustreer, omdat ik dan weer een specifiek stencil nodig heb, dan weer een begrippenlijst wat allemaal bedekt ligt onder boeken, syllabussen en vol gekalkte schriften. Soms springt er nog wat ontspannende lectuur tussendoor zoals de regionale kranten, waarvan wij er slechts vier hebben. Mijn handen hebben ondertussen de kleuren van de regenboog door het gebruik van overmatige markeerstiften, omdat zo briljant als dat ik ben, dingen markeer die mij belangrijk lijken tijdens het schrijven van een samenvatting. Alsof het niet logisch is dat een samenvatting een opsomming is van de belangrijkste feiten.

Verder zie ik er ook niet uit; mijn haart zit in een uitgezakte staart en donkere kringen onder mijn ogen door het opnemen van teveel kennis in een te korte tijd. Het is helemaal niet zo dat je door de schooljaren heen wordt voorbereid op het examen. Na 7 jaar middelbaar gedaan te hebben, sta ik er nog steeds verstelt van wat voor nieuwe dingen ik nu leer. Door deze grote hoeveel kennis die ik even op moet nemen, leef ik op levensmiddelen waar vooral cafeïne in zit. Om te kijken of het op deze manier lukt om zo'n zes uur achter elkaar te leren van zulke nutteloze feiten die ik na de dag van morgen nooit meer nodig zal hebben. Ik bedoel; veel mensen kunnen een carriere maken zonder de hele achtergrond van de vietnamese oorlog te weten. Ik snap niet dat mensen dan zeggen dat leren nuttig is. Ook zeggen sommige mensen bewondering te hebben voor mijn lange concentratie. Eigenlijk is concentratie niets meer dan tijdverspilling.

Goed, ik heb er nu in ieder geval twee examens opzitten en zo'n 68 uur aan leerwerk, vele koppen koffie en ruim 10 blikjes energiedrink. Maar ik wilde even terug komen op mijn examen. Maandag half 2 begon dan mijn eerste examen: Nederlands. Ik als toekomstige(hopelijk) Journalist, zou denken dat Nederlands me wel goed af zou gaan. Niet dus. Mijn stresshormonen gierde door mijn lichaam, de tekst was zo saai en er waren teveel open vragen. Ik ben niet goed in het beantwoorden van een vraag, want wat ik het antwoord vind, vind het correctiemodel dus fout (dat bleek dus achteraf). Dit was trouwens ook wel zo met de meerkeuzevragen, maar minder. Logisch aangezien we dus meer open vragen hadden. Het schrijven van de samenvatting ging al helemaal mis. Ik had geen idee wat ze nou precies van me wilde weten. Ik heb wat dingetjes opgeschreven en als ik dan weer de tekst doorlas dan konden ze dus net het andere bedoelen. Ook om het het bepaald aantal woorden te blijven, was lastig. Gelukkig hoefde ik daar niet al te lang over in te zitten, want ik kreeg het toch niet af binnen de tijd. Dus met het aantal woorden zit ik dus wel goed. Gelukkig toen ik thuis kwam zag ik op de site van examenklachten dat er veel geklaagd werd over het Examen. In mijn voordeel dus. Het is wel jammer dat de normering dat de normering niet boven de 2 uitkomt en bij mij de normering 2,2 moet zijn voor mijn gewenste cijfer. Daar zat ik dus flink over te balen

 

Gister mijn wiskunde examen. Na veel uitleg van mijn vriend, veel oefen examens gemaakt en veel wiskundige scheldwoorden de rondte in geslagen te hebben "O jij schijnheilige normaalverdeling. Je wilt de verdeling uit zijn verband rukken door mij een lager punt op mijn examen te geven!" dacht ik op maandag avond 22:03 "dit examen komt helemaal goed".

Dus ik sla gister om half twee mijn examen boekje open en zie de opgave. Na even een goede oogcontact te hebben met de letters en enkele cijfers dacht ik "oke, dit kan ik". Ik pak dus het kladblaadje erbij, schrijf het onder en ben tevreden met het resultaat. Ik schrijf dit over op het veel te grote folio-papier dat half van mijn tafel afglijdt. Nou vraag 2-3-4-5-6 en toen keek ik op de klok. De grote wijzer stond op de twaalf, de kleine op de drie en ik schrok me rot. Na anderhalf uur was ik nog maar bij vraag zeven en het examen ging tot vraag 23! De stressfactor nam toe met factor 100. En mijn wiskundige brain nam de overhand: als ik nu al anderhalf uur bezig ben met de eerste zes opgaven en ik moet tot vraag 23, dat haal ik nooit! Deze redenatie van mijn hersenen waren zou uitputtend dat ik vervolgens de ene vraag na de andere fout deed. Het laatste half uur brak aan en ik was nog maar bij opdracht 15 en dat terwijl ik 3 opdrachten had overgeslagen. Dronk snel een blikje energiedrink leeg in de hoop zoveel energie te krijgen dat ik vliegensvlug zou worden. Maar helaas, het kwam niet verder tot stille gevloek naar mijn rekenmachine die me juist op dat moment tegen begon te werken door niet de juiste grafiek aan te geven die ik nodig had. Ik schreef toen maar snel alle dingen op die je nodig had om het vraagstuk op te lossen en dat heeft me gelukkig nog ten minste 2 punten opgeleverd. 2 minuten voor tijd schreef ik nog even snel een formule op, ook al had ik geen idee hoe ik deze op moest lossen en dat was gelukkig nog 1 puntje erbij. Toen was het pennen neer en inleveren maar. Nu heb ik deze kennis nooit meer nodig, maar wiskunde heeft me wel een ding geleerd; Tijd is mijn ergste vijand!

 

Ik vervolgens naar huis gefietst. Thuis maakte ik even duidelijk dat examens verboden zouden moeten worden, want het is niet goed voor de gezondheid. Ik denk dat de stress van de afgelopen dag mijn levensduur heeft ingekort! Uiteindelijk toch nog even het correctiemodel inzien en zag dat mijn eerste 6 vragen foutloos waren, daarna kwamen alleen dus wel alle fouten. Aantal score: 34. Te behalen score: 82. Klinkt niet best.